Μενού

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Τα Χριστούγεννα, θυμάμαι - και την Πρωτοχρονιά, ελπίζω! Κι όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο περισσότερο θυμάμαι - και τόσο λιγότερο ελπίζω

 1973-Λιγότερα!
Νοέμβριος μετά το Πολυτεχνείο. Ο πιο μουντός και άχαρος των τελευταίων χρόνων. Τόσο σκοτάδι που σχεδόν δεν ξημερώνει. Η σκιά της ηρωικής αλλά μάταιης (έτσι φαινόταν τότε) εξέγερσης, η σκιά μίας νέας πιο στυγνής δικτατορίας, η σκιά της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, πέφτουν επάλληλες και πνίγουν κάθε φως.

   Ετοιμάζω την χριστουγεννιάτικη κάρτα της εταιρίας - και ξαφνικά έχω μία διαφορετική ιδέα.
Αντί για εορταστική κάρτα (τι να γιορτάσει κανείς!) γράφω ένα απλό κείμενο - και το τυπώνουμε μαύρο σε άσπρο φόντο - χωρίς χρώματα και έλατα. Η κάρτα εκτυπώνεται σε τρεις χιλιάδες αντίτυπα, ταχυδρομείται και εκεί γίνεται το απροσδόκητο. Όλες οι εφημερίδες ανατυπώνουν το κείμενο. Κατακλυζόμαστε από γράμματα, τηλεφωνήματα, επισκέψεις. Θέλουν κι άλλες κάρτες. Μέσα σε ένα μήνα το ανατυπώνουμε τρεις φορές. 

  Το κείμενο μιλούσε - φαινομενικά - για την οικονομική κρίση και την ανάγκη περισυλλογής. Αλλά ο κόσμος κατάλαβε. 
  Είθε
 ο νέος χρόνος
 να μας φέρει
 λιγότερα
 λιγότερο πόνο σε αυτούς που πονούν,
 λιγότερο μίσος σε αυτούς που μάχονται,
 λιγότερη στέρηση σε όσους στερούνται,
 λιγότερο πόλεμο, λιγότερο θάνατο,
 λιγότερη καταπίεση, λιγότερη εκμετάλλευση,
 λιγότερη δυστυχία και λιγότερη οδύνη.
 Κι αν τύχει και φέρει μαζί
 λιγότερη αφθονία και λιγότερη απόλαυση
 λιγότερο πλούτο και λιγότερη καλοπέραση 
Ίσως τότε μας χαρίσει
 λιγότερη ελαφρομυαλιά και λιγότερη σπατάλη 
λιγότερη επιπολαιότητα και λιγότερη αυθάδεια.
 Ίσως τα λιγότερα 
είναι περισσότερα... 
Πηγή: www.lifo.gr